Exotisch

Standard

Ik zag iets moois in Hoog Catharijne. Echt, geen grap. Het viel me op toen ik voor de tweede keer door het pas geopende nieuwe deel van het winkelcentrum liep.

Op de dag van de opening, bijna een maand geleden, was ik al even gaan kijken. Ik moest toch T-shirts hebben. En ik was nieuwsgierig. In de hoop blij verrast te worden. Gebeurde niet. Nou ja, toch een beetje.

Niet vanwege de mimespeler, de saxofoonspeler, de vrouw die Marilyn Monroe speelde en de breakdancer die het publiek moesten vermaken. Ook niet vanwege de winkels, want ik had in mijn leven al vele Zara’s, Manfields, Sascha’s en Bershka’s van binnen gezien.

Wel vanwege het vakantiegevoel dat me plotseling overviel terwijl ik over de gladde vloer steeds verder het glanzende winkelpaleis in liep. Over de balustrade leunend, keek ik naar de roltrap die bezoekers nog dieper de buik van het nieuwe stukje Hoog Catharijne in leidde.

Terwijl ik het geraamte van grote pilaren en glazen wanden bestudeerde dat de boel bij elkaar moest houden, wist ik ineens wat het was. Waar die drang naar ‘op slippers lopen en koude biertjes drinken die heel snel warm worden’ vandaan kwam.

Het nieuwe stukje winkelcentrum voelde als zo’n grote mall in een willekeurige, dampende Aziatische stad. Zo’n enorm grijs-beige gebouw met airconditioning en gladde, koude muren. Waar je naar binnen gaat om even af te koelen. Of om je te vergapen aan het foodcourt.

Toen ik me realiseerde dat ik gewoon in Utrecht stond en er niks exotisch was aan de nieuwe Nike store of de burgerbar (allebei coming soon), droop ik teleurgesteld af. Het enige stukje Azië dat ik uit Hoog Catharijne mee naar huis nam, waren de T-shirts die ik kocht. Made in Bangladesh.

Gisteren ging ik weer terug. Hopend er toch nog iets authentieks te vinden. Nu het nieuwe eraf was. Iets bijzonders. Iets Nederlands wellicht. Wat dat dan ook mag zijn, want dé Nederlander bestaat zelfs volgens Máxima niet.

In een van de glazen wanden schuin boven de roltrap, zaten allemaal kleine barstjes. Ik twijfelde even of het zo hoorde, maar de ruit ernaast had het niet. Het leek wel een bushokje waar iemand hard tegenaan had getrapt.

Wanneer je je vinger er tegenaan duwt, klatert het glas waarschijnlijk in scherpe scherven naar beneden. Maar zolang niemand eraan zit, vormen de barstjes een kunstzinnig glas-in-lood-achtig patroon, zonder kleur.

Vond ik mooi.

Je moet het wel wíllen zien hè, in Hoog Catharijne.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s